سن ازدواج یک عدد ثابت برای همه نیست؛ زمانش وقتی است که دختر و پسر به رشد جسمی (بلوغ و توان جنسی)، رشد عقلی (تشخیص درست و تصمیم عقلانی نه احساسی)، رشد عاطفی (مدیریت خشم، ترس، محبت و هیجان)، رشد اجتماعی (احترام به حقوق دیگران و انجام مسئولیت‌ها) و رشد اخلاقی (صداقت، گذشت، فداکاری) رسیده باشند. این رشدها به سن شناسنامه‌ای وابسته نیست و در اقلیم‌ها، خانواده‌ها و افراد متفاوت است. بر اساس آمار، سن مناسب برای پسران حدود ۱۹ سال و برای دختران حدود ۱۶ سال است. ازدواج را نباید فقط به بهانه مسائل اقتصادی عقب انداخت؛ تأخیر آن فشار جنسی و روانی، فساد و فحشا را افزایش می‌دهد. روایات نیز ازدواج زودهنگام را مایه حفظ بخش بزرگی از دین می‌دانند.

ازدواج فقط یک حکم یا سنت نیست؛ پاسخی انسانی به نیاز عمیق ما به همراهی، آرامش، پذیرفته‌شدن و ساختن یک زندگی مشترک است. انسان بدون محبت و تکیه‌گاه، زودتر خسته و تنها می‌شود و نیازهای عاطفی و غریزی‌اش اگر در مسیر درست پاسخ نگیرند، به اضطراب، پریشانی و فساد می‌کشند. ازدواج به ما کمک می‌کند در کنار کسی که هم‌راه و هم‌دل است، مسئولیت‌پذیرتر، بااخلاق‌تر و امیدوارتر شویم و از افتادن در گناه و بیماری‌های روحی و جسمی دور بمانیم. پس ازدواج، هم نیاز دل است، هم نیاز زندگی، و هم راهی برای آباد کردن خود، خانواده و جامعه.

«زندگی به رنگ خدا» یعنی ایمان فقط باور قلبی نیست، بلکه در اخلاق و رفتار روزمره دیده می‌شود. بر اساس آیه ۱۳۸ بقره، رنگ خدا همان توحید و بندگی است که باید محور هویت انسان باشد، نه نژاد، ثروت و شهرت. این رنگ در صداقت، گذشت، مسئولیت‌پذیری و کارهای کوچک با نیت الهی نمایان می‌شود و به زندگی معنا و پایداری می‌دهد.